Ξένη Αγκαλιά

Γλυκό σούρουπο... Συννεφιασμένο. Απ' τα αγαπημένα μου. Πάντα μ' άρεσε το καλοκαίρι που θυμίζει φθινόπωρο. Και μια θάλασσα γκρι, μουντή, σαν την καρδιά μου. Μικρές σταγόνες και σκόρπιες σκέψεις που γεμίζουν σελίδες ολόκληρες.

Μυρίζει βροχή κι αλάτι, βρεγμένο χώμα και δάκρυα πικρά που κυλούν-ούτε εγώ κι εγώ ξέρω πως-από τα μάτια μου. Κι αναρωτιέμαι, εσύ πως να μυρίζεις?

Είμαι σίγουρη, μυρίζεις καλοκαίρι. Εγώ Νοέμβριο και εσύ Αύγουστο, ήλιο, θάλασσα και άμμο που κολλάει στις πατούσες. Πόσο διαφορετικοί είμαστε! Και πόσο ίδιοι! Μια φορά μονο τόλμησα-δε φταίω εγώ-να σε μυρίσω. Εσύ πλησίασες-Χριστέ μου!-τόσο κοντά που δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο παρά το άρωμά σου... το κορμί σου.... τη γεύση σου... Τι όμορφη ζάλη! Τότε, μια φορά μονάχα σε μύρισα, σε αισθάνθηκα-δε φταίω εγώ-για λίγο και κορόιδεψα τον εαυτό μου πως ήσουνα δικός μου και προσπάθησα να πείσω και τους άλλους για αυτό. Τι ανόητη σκέψη!

Μα ήταν, βλέπεις, εκείνη η αγκαλιά... τόσο υπέροχη... τόσο ζεστή... το σώμα σου άψογα τυλιγμένο γύρω από το δικό μου... η τέλεια αγκαλιά. Δε φαίω εγώ-τι να πιστέψω; Τι να ονειρευτώ; Μια καλοκαιρινή αγκαλιά. Μόνο που δεν ήταν δική μου. Δε θα γίνει ποτέ δική μου.

Είσαι και θα είσαι πάντα μια ξένη αγκαλιά...